stanbul Sultanahmet'te, Malatya Yurdu ve Hergün Gazetesi baskınında, kurşunların önüne gövdesini siper eden bir yiğit vardı: Mürsel Karataş.

O, Malatya’nın Ülkü Ocakları başkanlarından; Başkent Akademi’nin son sınıfında okuyan, inancını canıyla mühürleyen bir dava adamıydı.

Hergün Gazetesi’nin tam karşısında, mütevazı bir bakkal dükkânı dururdu. O dükkân, ülkücü hareketin ilk şehitlerinden Süleyman Özmen’in annesi, Emine Özmen Ana’nındı. Aynı acı, aynı kader, aynı iman orada buluşmuştu.

Takvimler 19 Eylül 1979’u gösterdiğinde, Malatyalı Mürsel Karataş şehadete yürüdü. Emine Ana, bir evladını uğurlamış bir ana yüreğiyle, bu kez Mürsel’in başında ağıtlar yaktı. O ağıtlar; sadece bir gencin değil, bir neslin yasını tuttu.

Ve destanlar şairi Niyazi Yıldırım Gençosmanoğlu,
“Asım’ın Nesli – Oğul” adlı ölümsüz şiiriyle,
Mürsel Karataş’ı sözle mühürledi,
onu Yaradan’a, şehitlerin safına yolcu eyledi.

ASIMIN NESLİ KARAMÜRSEL

Karamürsel… Kara üzüm gözlü Mürsel… Soy oğul…
Gündüz Bey`ce namlı yiğit Bey Dağı`nca bey oğul! ..
Gazi Battal Ülkesinin karayiğit balası
Devlet oğul, mürvet oğul, fidan oğul, toy oğul!…
`Oku` dedim,
`oku diyen Yüce Rabbimin hakkına…
Seni yüksek mekteplere çok gördüler hey oğul…
Hain eller ak göğsüne kızıl kurşun sıktılar…
Evvel giden şol genceceik şehitlere tay oğul…
Anam dedin… Babam dedin… Atam dedin bayrağa
Hem al bayrak oldun işte, hem bayrakta al oğul
Bağrındaki kurşunlarla çık peygamber katına
Ol mübarek avucunun içini birer birer say oğul
Bed yüzlüler, kem gözlüler hor bakarmış vatana
Biz tükenip, yok olmadan olmaz böyle şey oğul
Denilmiştir; `Can Sağ iken, yurt vermeyiz düşmana…`
Hem sütümden, hem kanımdan bu sendeki huy oğul!..
Ne vermişsem; ekmeğimden, sütümden…
Helal ettim… Helal ettim… Helal ettim…
Duy oğul!
ŞEHİTLERİMİZİN RUHLARI ŞAD, MEKANLARI CENNET OLSUN!..
 

M.Turgut Çelebioğlu'ndan alıntı