Dünyanın bazı zamanları vardır; takvim yaprakları ilerler ama insanın içi aynı yerde kalır. İşte tam da öyle bir zamandan geçiyoruz.
Bir yanda kutsallığı kendi hırslarına kalkan yapanlar… “Tanrıyla sözleşme yaptık” diyerek toprağı, tarihi ve insanı kendine hak görenler. Diğer yanda bu iddiaya akıl yerine inanç kisvesiyle destek veren, Tanrı’yı bile aciz bir varlık gibi görüp “yardım etmeye” soyunan garip bir zihniyet. Ve perde arkasında güç, para ve kirli ilişkilerle dünyayı şekillendirdiğini sanan karanlık ağlar...
Bütün bunların ortasında ise en ağır bedeli ödeyenler var: bombaların altında kalan çocuklar, evini sırtında taşıyan anneler, yurdunu kaybeden insanlar.
İnsan böyle bir dünyada bayramı nasıl karşılasın?
Bayram dediğin; huzur, güven ve paylaşım demek. Kapının çalınacağına emin olmak, sofraya bir eksik olmadan oturabilmek, çocukların korkmadan gülebilmesi demek. Oysa bugün, dünyanın birçok yerinde bayram; sadece takvimde bir kelime. Ne neşe var, ne de o eski sıcaklık…
İşte bu yüzden içimizden gelmiyor coşkuyla kutlamak. Çünkü insan, başkasının acısını gördükten sonra kendi sevincini olduğu gibi yaşayamaz. Vicdan, bayramın önüne geçer bazen.
Ama belki de tam bu noktada şunu hatırlamak gerekiyor: Bayramlar sadece neşenin değil, umudun da günüdür. En karanlık zamanlarda bile insanın içindeki iyiliği, merhameti ve dayanışmayı diri tutma çabasıdır.
Bugün bayramı büyük sofralarla, kahkahalarla değil belki… Ama dua ile farkındalıkla, içten bir temenniyle karşılamak mümkün.
Çünkü bir gün gerçekten bayram gibi bayramlar yaşanacaksa, bu, acıyı görmezden gelenlerin değil, onu hissedenlerin sayesinde olacak.
Adettendir, yine de söyleyelim:
Bayramınız kutlu olsun…
Ama en çok da bayramların gerçekten bayram gibi yaşandığı günlere olan inancımız kutlu olsun.