Teşkilat: Taşrada filizlenen davanın kökü…
Bugün Anadolu’nun en ücra kasabasında bile bir kapı aralarsan, duvarında Türkeş’in fotoğrafı, masasında sararmış defterler görürsün. O defterlerde yalnızca toplantı notları değil; yarım kalmış hayaller, yarına taşınmış davalar yazar.
Teşkilat dediğin şey, tabeladan ibaret değildir. Teşkilat, cenazede omuz veren, düğünde kapı tutan, yoksulun derdini sessizce sırtlanan adamların adıdır. Ülkücü Hareket, işte bu yüzden sadece bir siyasi çizgi değil; bir mahalle ahlakıdır.
Eskiler der ki: “Dava adamı yağmurda ıslanmaz; yağmurun altında da yürür.” Türkeş’in yetiştirdiği kadrolar, işte bu yürüyüşün yolcularıdır.
Türk Milliyetçiliği: Toprağa diz çöken bir fikir
Türk milliyetçiliği, kuru bir hamaset değildir. Bu toprakların türküsünü, mezar taşındaki yazıyı, dağdaki çobanın selamını anlamadan milliyetçilik olmaz. Türkeş, Türk milletini bir kalabalık değil; kader ortaklığı olarak tanımladı.
Ona göre milliyetçilik, sadece geçmişi anmak değil; geleceği inşa etme iradesiydi. Bu yüzden ülkücü hareket, hep “yarın” dedi. Yarın daha adil, daha güçlü, daha şahsiyetli bir Türkiye…
MHP: Siyasetten öte bir yuva
Milliyetçi Hareket Partisi, sadece seçimden seçime hatırlanan bir yapı değildir. MHP, dara düştüğünde gidilecek kapı, yolda kalınca aranacak numaradır. O kapıdan içeri giren herkes bilir ki; burada adam yerine konursun.
Bugün siyaset gürültüyle yürüyor ama Ülkücü Hareket hâlâ sükûnetle konuşuyor. Çünkü bu dava, bağırarak değil; sabırla büyüdü.
Son söz
Alparslan Türkeş, bir liderden fazlasıydı. O, Türk milliyetçiliğine omurga kazandıran bir mimardı. Ardında bıraktığı şey sadece bir parti değil; bir hayat tarzı, bir adamlık ölçüsü oldu.
Ve Ülkücü Hareket, hâlâ onun gösterdiği yolda, bozkırın ayazında bile başı dik yürümeye devam ediyor. Çünkü bazı davalar, ölmez…
Sadece yeni omuzlara emanet edilir.
Varolsun Ülkücü Hareket
Ne Mutlu Türküm Diyene.
Şakir Deniz